Światło jest całością pierwotną, niezbadanym atrybutem stworzenia, czymś szczególnym, co musi być przyjmowane na wiarę. To oburzające gwałcić przestrzenny majestat natury, wciskając mały promień światła przez otwór i przeganiając go przez kawałek zwykłego szkła w ciemnym pokoju - gdy pełna obfitość światła jest do dyspozycji tuż za drzwiami! Jakie to brutalne! Jakie prozaiczne!
- Wolfgang Goethe





Dziwne dziwy
Sen to czy mara jest? Sen czy mara to?
Sen to czy mara? Czy flet to fujara jest?
Czy fujara to flet, czy fujara?
Por to czy pora jest? Por czy pora to?
Por to czy pora? Czy lęk to czy zmora jest?
Lęk czy zmora to? Lęk to czy zmora?

Leopardy, kuguary
Mrówkojady i kalmary
Tarantule, pajęczaki
Barakudy i szczupaki
Pekari, pekari, pekari, pekari...
Okapi, okapi, okapi, okapi...
I ślady i ślady i ślady, i ślady...
I znaki i znaki i znaki, i znaki...

Kur to czy kura jest? kur czy kura to?
Kur to czy kura? Czy kurew to córa jest?
I czy kurew to koryntu córa...?
Na rękach czy ręcach mieć? Czy na rękach czy ręcach?
Czy na mękach śmiać się chcieć? Czy na mękach śmiać się, czy kwękać?
Czy jękać, czy jąkać się? Jękać, jąkać się? Jękać czy jąkać...?
Czy na deser zmieszać coś? Czy przypalić coś, cmokać czy wąchać?

Pytania, pytania, pytania, pytania...
Wyzwania, wyzwania, wyzwania, wyzwania...
Szukania, szukania, szukania....
Zadania, zadania, zadania, zadania...

Wszystko się może zdarzyć, gdy głowa nie kojarzy
Wszystko się może zdarzyć, gdy ciało chętne wrażeń
Pekari, pekari, pekari...

GALAGO

.....Moją szarlatanerię (?) zakończę stwierdzeniem, że to samo zdjęcie może być zarazem naukową rejestracją, zdroworozsądkowym dokumentem, ekspresją plastyczną i przedmiotem doprowadzającym nas do progu drzwi, za którymi jest Jedno, Wszystko, Wielkie Nic, do kontaktu z którym nie jest konieczny ani przedmiot, ani sztuka, ani technika, ani zmysły, ani intelekt, ani...
Waldemar Frąckiewicz




"..Und ich weiss das, was kein Engel weiss nicht...."

Als das Kind Kind war...

Kiedy dziecko było dzieckiem
Biegało z uniesionymi rękami.
Chciało, żeby strumyk był potokiem,
potok rzeką, a kałuża morzem.
Wtedy wszystko miało duszę,
a dusze stanowiły jedność.

Kiedy dziecko było dzieckiem
Nie wiedziało, że jest dzieckiem.
Nie miało zdania o czymkolwiek,
Nie miało przyzwyczajeń
I nie robiło min, gdy je fotografowano.

Kiedy dziecko było dzieckiem
Cały czas zadawało pytania
"Dlaczego jestem sobą?
Dlaczego nie jestem Tobą?
Dlaczego jestem tutaj? A dlaczego nie tam?
Gdzie zaczyna się czas a kończy się przestrzeń?
Czy nasze życie na ziemi jest tylko snem?
Czy to, że widzę, słyszę i czuję
nie jest tylko iluzją świata przed nim samym?
Co to znaczy, ze jestem sobą?
Czy zanim zostałem sobą nie istniałem?
I czy któregoś dnia ja, który jestem sobą
przestanę nim być?"

Kiedy dziecko było dzieckiem
Nie lubiło szpinaku, groszku i ryżu na mleku.
A teraz je wszystko i to bez przymusu.

Kiedy dziecko było dzieckiem
Obudziło się raz w nie swoim łóżku,
A teraz często mu się to przydarza.
Uważało wszystkich ludzi za pięknych,
A teraz, przy odrobinie szczęścia tylko niektórych.
Miało dokładne wyobrażenie raju,
A teraz najwyżej ma o nim pojęcie.
Nie mogło sobie wyobrazić nicości,
A teraz drży na samą myśl o niej.
Zabawa była dla niego wielką sprawą,
A teraz przejmuje się jak kiedyś,
ale tylko swoją pracą.

Kiedy dziecko było dzieckiem
Jabłko i chleb wystarczał mu do życia.
I tak będzie zawsze.
Jagody spadały mu do ręki.
I tak jest zawsze.
Świeże orzechy drażniły mu język.
I tak będzie zawsze.

Kiedy dziecko było dzieckiem
Na wierzchołku drzewa
wyciągało ręce do czereśni.
Ktoś obcy wzbudzał w nim strach
I tak będzie zawsze.

Kiedy dziecko było dzieckiem
Czekało na pierwszy śnieg.
I zawsze będzie czekać.
Kiedy dziecko było dzieckiem
Wbiło w drzewo kij jak oszczep
I on jeszcze tam drży.

Radość wznoszenia głowy ku światłu. Radość dostrzegania słońca w oczach ludzi. Jakaś kobieta zamknęła parasol i pozwoliła aby zmoczył ją deszcz. Na szosie jakoś spacerowicz zwolnił kroku i obejrzał się przez ramię. Siedzący na pagórku starzec czytał chłopcu "Odyseję", a zasłuchany malec przestał mrugać oczami. Uczeń opowiadał nauczycielowi jak rośnie paproć i ten był zdumiony. Na poczcie jakiś samobójca posłużył się znaczkiem jako ostatnim przesłaniem. Zawiadowca pewnej stacji metra krzyknął "Ziemia Ognista!" zamiast zapowiedzieć jak zwykle stację Zoo.

Chciałbym z każdym krokiem czuć swój ciężar, który znosi nieskończoność. Chciałbym z każdym krokiem móc powiedzieć "teraz", A nie tylko "zawsze" albo "nigdy". Żeby radość naszą czerpać nie tylko z ducha, Ale z posiłku lub z kształtu szyi, ucha. Móc kłamać tak jak się oddycha. Być samemu.

Zamknąć oczy. Jeszcze bardziej zamknąć oczy. Wtedy nawet kamienie zaczynają żyć. Być. Mówić o kolorach. Kolory. Neony na wieczornym niebie. Czerwono- żółta kolejka miejska.

Wychodzę z doliny ku słońcu i światłu. Ogniska na skraju łąki, ziemniaki w popiele(...) Krzyż Południa, cuda Wschodu, Śniegi Północy, prerie Dzikiego Zachodu(...) Błyszczące plamki pierwszych kropli deszczu. Słońce. Chleb i wino. Podskakiwanie na jednej nodze. Wielkanoc. Żyłki na liściach. Falująca trawka. Barwy kamieni. Kamienie na dnie strumienia. Biały obrus schnący na wietrze. Niedzielny spokój. Horyzont. Światło pokoju w ogrodzie. Nocny lot. Jazda na rowerze bez trzymania. Ojciec, matka. Piękna nieznajoma. Żona, dziecko...